Humor en horror gaan hand in hand in ‘De vier stadia van verval’

leestijd: 3 minuten

Lisette Jonkman toont haar veelzijdigheid en kundigheid door in De vier stadia van verval humor en horror te verweven tot een beklemmend verhaal.

De vier stadia van verval

Wanneer hij na een sabbatical terugkeert naar Nederland, ontdekt Mark Bouwer dat zijn huurder al drie maanden lang geen cent betaald heeft. Hij zet koers naar zijn woonboerderij in the middle of nowhere om uit te zoeken wat er mis is. Daar stuit hij echter alleen op een noodkreet van de huurder. Mark is gedwongen af te dalen in zijn duistere verleden. Een verleden dat geduldig op hem heeft liggen wachten… (bron)

Horror en humor

Het leuke is dat je de hilariteit die de naam ‘Lisette Jonkman’ uitstraalt, toch ook terugziet in dit horrorverhaal. Soms lijkt het ook alsof ze iets van haar eigen leven beschrijft in de al dan niet veilige wereld van haar verhaal. Zoals hier, waar ik toch meteen Lisette de konijnenfluisteraar voor me zie:

Lauriëtte bleek allergisch voor oogcontact en gaf de voorkeur aan een-lettergrepige antwoorden. Als het had gekund, had Mark zonder twijfel een andere huurder gekozen dan deze contactgestoorde schrijfster. (p. 13)

Die humor heeft ook een keerzijde. Het verhaal komt traag op gang en de humor belette mij aanvankelijk het spannend te vinden. Dat maakte het niet slecht, integendeel, want de spanning neemt gauw toe en bij het einde had ik sterk de behoefte even te kotsen.

Klassiek en modern

Het is sterk geschreven. De dialogen zijn realistisch, maar hebben net dat vleugje theater dat het doet denken aan een film. Het is ook beeldend geschreven, al had ze het nog spannender kunnen maken door iets meer woorden te gebruiken aan het omschrijven van het beklemmende gevoel dat overheerst.

Met De vier stadia van verval won Lisette Jonkman de Harland Awards-verhalenwedstrijd. De jury noemde een ‘moderne invulling van een klassiek concept’ en daar sluit ik me volledig bij aan. Het oude huis, gedoe met telefoons en verlichting, Zonder in spoilers te vervallen is te zeggen dat alles in dit verhaal doet denken aan een klassiek spookverhaal. En het einde? Oordeel zelf. Het enige wat ik zeg is dat het een heel nieuwe laag blootlegt, waarmee Jonkman zich onderscheidt.

Lisette Jonkman toont haar veelzijdigheid en kundigheid door in De vier stadia van verval humor en horror te verweven tot een beklemmend verhaal. Het maakt me nieuwsgierig naar Jonkmans horrorboekdebuut. Ben je al begonnen, Lisette?

★★★★☆

BOEKGEGEVENS
Lisette Jonkman, De vier stadia van verval, 61 pagina’s

Voor deze recensie heb ik een gratis recensie-exemplaar ontvangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *