‘Suiker’ van Onno Wesseling zorgt voor een verrukkelijke leeservaring

leestijd: 3 minuten

Suiker is een prachtig verhaal over hoe je negatieve ervaringen kunt gebruiken als voedingsbodem om te groeien. Maar dat is een leerproces en daarbij worden fouten gemaakt. 

Suiker

Het is het einde van de negentiende eeuw. Lennart von Schauenstein-Hirschbach is een bastaard van een Duitse graaf. Als straf heeft diens vrouw hem gedwongen het kind bij hen groot te brengen als een van hen. Maar Lennart is duidelijk een kind van zijn moeder, de dienstmeid, en vindt geen aansluiting bij zijn broers. Zijn vader haat hem. Hij vindt zijn safe haven in de keuken, stiekem.

De kennis die hij daar heeft vergaard, redt zijn leven als hij later moet vluchten van huis. Als hij zichzelf in de nesten heeft gewerkt bij een herbergier, is daar toevallig een Zwitserse Zückerbäcker die zijn potentie ziet. Hij gaat met hem mee naar diens huis in Venetië. Hij gaat bij de meester-patissier in de leer en wordt betoverd door de wereld van suiker. Maar elke magie komt met een prijs en Lennart leert al gauw hoe de geesten van het verleden in het wonderlijke Venetië ronddwalen.

Schitterende suiker

Een boek voor de lezers van Arthur Japin en Patrick Süskind? Nogal een aanprijzing van de uitgeverij. Süskind vervang ik voor Jess Walter. Zintuigen zijn weliswaar belangrijk in dit boek, maar Süskinds fascinatie voor geur in Het parfum verschilt wezenlijk van Wesselings fascinatie voor smaak in Suiker. Ook in de schrijfstijl zie ik geen overeenkomst. Een ongelukkig gekozen vergelijking dus. Als je al een vergelijking wilt maken, dan kun je beter voor Jess Walters fenomenale roman Schitterende ruïnes gaan.

Zowel qua setting als thematiek hebben de drie boeken overlap. Suiker gaat over uitsluiting en excellering, over vertrouwen en liefde, over ondanks alle littekens toch van een gezicht houden, wetende dat wat erachter schuilt zo mooi is dat de mensheid het niet zou kunnen verdragen als het in het uiterlijk zichtbaar werd. Niet alleen in Venetië draagt men maskers.

Het is een prachtig verhaal over hoe je negatieve ervaringen kunt gebruiken als voedingsbodem om te groeien. Maar dat is een leerproces en daarbij worden fouten gemaakt. Wat schittert is niet per se mooi van dichtbij en wat zoet smaakt is niet per se goed voor je. Dat alles omschrijft Wesseling in aangrijpend mooi taalgebruik dat je in een flits wegrukt uit je wereld en in een film plaatst waar kosten noch moeite zijn gespaard. Zelfs wie de grootste hekel heeft aan suiker zal van dit boek houden.

Suiker van Onno Wesseling is een parel van een historische roman voor de fans van Arthur Japins Een schitterend gebrek en Jess Walters Schitterende ruïnes.

★★★★½

BOEKGEGEVENS
Onno Wesseling, Suiker, De Geus. 348 pagina’s, ISBN 978 90 4452 822 0

Voor deze recensie heb ik een gratis recensie-exemplaar ontvangen.

4 reacties

  1. Zou ik graag willen lezen dit boek, na het lezen van de recensie.

  2. Pingback:WIN ‘Suiker’ van Onno Wesseling | Alex Hoogendoorn

  3. Ik heb het boek na 30 bladzijden weggelegd. Ik vind de schrijfstijl niet mooi, veel vreemde zinnen. En zeker niet te vergelijken met Jess Walter. Helaas.

    • Joh. Wat bijzonder dat ervaringen zo kunnen verschillen. De schrijfstijl is inderdaad niet hetzelfde als die van Walter. Gelukkig niet! Maar de sfeer deed me er wel aan denken. En de diepgang. Jammer dat het boek jou niet heeft kunnen bekoren, Jeannette!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *