‘Het Kippencollectief’ is keigrappig en soms ontroerend

leestijd: 3 minuten

Het kippencollectief is een keigrappig en tegelijkertijd ontroerend verhaal dat ook zeker geschikt is voor de kippenmijdende mens. Lach hardop, grinnik ongegeneerd en laat je ontroeren.

Het kippencollectief

Wanneer Prudence Burns de verlaten boerderij van een verre oom erft, besluit ze vol New Yorks idealisme en met een overdaad aan energie om er een eco-farm van te maken. Maar eenmaal aangekomen op het Canadese platteland, treft ze niet veel meer aan dan een maanlandschap, een halfgeschoren, getraumatiseerd schaap en de norse voorman Earl.

Prudence schakelt de hulp in van haar lusteloze buurjongen, de alcoholische, mislukte wannabe-blogger Seth, die straatvrees heeft sinds het dramatische voorval met zijn toneellerares; en van Sara, een overgeorganiseerde elfjarig meisje dat een nieuw thuis zoekt voor haar showkippen (en misschien stiekem ook voor zichzelf…).

Samen zetten ze de hele lokale bevolking op zijn kop en krijgen ze te maken met de nodige plattelandse realiteit; maar met onverwoestbaar doorzettingsvermogen, een grote portie geluk en veel creativiteit weet Prudence de boerderij op een ludieke manier leven in te blazen.

Keigrappig en soms ontroerend

De personages zijn ijzersterk uitgewerkt, wat je ook duidelijk ziet in de soort humor. Prudence is een heerlijk naïeve dame die slimmer is dan ogenschijnlijk lijkt. Toch is heeft ze er een handje van situaties naar haar hand te zetten door conclusies te trekken die zelfs een zwakbegaafde als idioot zou bestempelen. Earl is op zijn beurt heerlijk cynisch, grofgebekt en, ja, ook vooral oud. Maar hij heeft een gouden hart dat onder dat stoere masker schuilgaat.

Dan heb je nog Seth (niet veel jonger dan Prudence), die met zijn duistere sarcasme voor een heerlijke zweem ellende de groep in slingert, en de elfjarige Sara wier ouders constant in gevecht zijn en zich staande houdt met haar fascinatie voor ‘leiderschap’ en de Bijbel, met name de Wegvoering, en euh… haar wedstrijdkippen. Het is een prachtig ongemakkelijke combinatie aan karakters die botsen als die autootjes op de kermis, maar je hebt al gauw door dat ze elkaar nooit echt finaal KO rijden. Ze doen allemaal mee voor spek en bonen, maar dan zonder de spek en de bonen biologisch.

Zonder dat ze het goed en wel doorhebben helpen ze elkaar vooruit en zijn ze elkaars spil in het web.

Het boek is toegankelijk geschreven en leest als een trein, maar godallemachtig wat zit er een dosis humor in verwerkt. Je hebt het in een avondje of twee uit, maar toch, als je het kunt, raad ik je aan het op je gemak te lezen. Het boek vindt zijn uniciteit namelijk vooral in die humor. De plot is niet denderend origineel, maar dat maakt helemaal niet uit, want de rest zit beter in elkaar dan Prudence’ aanvankelijke plannen voor de ecofarm.

Ieder personage heeft ook een achtergrond en maakt een duidelijke ontwikkeling mee, wat allemaal mooi in balans is. Zonder dat ze het goed en wel doorhebben helpen ze elkaar vooruit en zijn ze elkaars spil in het web. Dat zie je met name terug bij het meisje Sara. Ontdaan van elke emotie laat ze hier en daar wat vallen over haar treurige thuissituatie. Dat plus het feit dat ze voor haar leeftijd erg volwassen is, maakt haar een mooi en veerkrachtig meisje dat de anderen zodanig ontroert dat zij eigenlijk de verbindende factor is van de groep.

Het kippencollectief is een keigrappig en tegelijkertijd ontroerend verhaal dat ook zeker geschikt is voor de kippenmijdende mens. Lach hardop, grinnik ongegeneerd en laat je ontroeren.

★★★½

BOEKGEGEVENS
Susan Juby, Het kippencollectief, Pepper Books. 368 pagina’s, ISBN 978 90 2060 837 3

Voor deze recensie heb ik een gratis recensie-exemplaar ontvangen

2 reacties

  1. Leuk om via deze site over dit voor mij onbekende boek te lezen.
    Deze zet ik zeker op mijn verlanglijstje.

  2. Boeken waar je van gaat lachen zijn broodnodig. Deze komt op mijn wenslijst 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *